O meczu All-Star w 1998 roku

"Zależy mi na tym, aby trochę podnieść atrakcyjność tego spotkania. Nie lubiłbym w to grać, gdyby traktowano ten mecz jako spotkanie przyjaźni, w którym pozwala się przeciwnikowi na zdobywanie punktów i nikt się poważnie nie przykłada do gry. To nie miałoby sensu. Jeśli wszyscy prezentują się na wysokim poziomie, starają się, to w porządku. Ale jeśli mielibyśmy unikać walki, dawać sobie nawzajem wolną drogę, to beze mnie. Nie sądzę też, by fani chcieli na to patrzeć".

"W środę wieczorem poleciałem do Las Vegas i już nie czułem się dobrze. We czwartek próbowałem zwlec się rano, żeby pograć w golfa, ale dałem sobie z tym spokój, bo już mnie solidnie łamało. Nie wyszedłem z pokoju do chwili, gdy trzeba było jechać na lotnisko i lecieć do Nowego Yorku. Byłem bliski powiedzenia sobie "A do diabła z tym wszystkim" i wzięcia przesiadki do Chicago, do domu. Ale przyjechałem, bo tu jest moja rodzina. Cały wczorajszy dzień musiałem poświęcić i nie wyszedłem z łóżka, po to, by dzisiaj móc zagrać. Gdybym wiedział,  że nie stać mnie na taki wysiłek i że narażam przez to całą resztę tego sezonu, oczywiście zrezygnowałbym. Ale już czuję się dobrze".

MJ: "Po pierwsze powiedzmy, że to był piękny pojedynek. Dużo zabawy i miejscami prawdziwa walka. Ale przez cały czas zabawna, nawet śmieszna. Nie starałem się o to, by oddać jak najwięcej rzutów. Chciałem raczej popróbować różnych sztuczek: oszukiwać go, mijać, wieszać w powietrzu. Zaczął mnie kryć od początku, ściśle, uważnie, nie dawał mi miejsca- gdybym był na jego miejscu, robiłbym dokładnie to samo. Kobe wiedział, że mnie trzeba zdecydowanie atakować i robił to bez cienia nieśmiałości".

MJ: "Tak, zawsze chciałem przekonać się jak to jest: grać u Larry`ego. Wiedziałem, że mogę liczyć na długi czas gry. Zauważyłem, że jego zawodnicy mają dla niego wielki szacunek: to się widzi obserwując Rika czy Reggiego. Jednocześnie to dowodzi, że Larry ma talent do pracy trenera. On ma autorytet, wszyscy go słuchają i szanują, a w efekcie bardzo dobrze grają. Cieszę się, że miałem okazję być przez chwilę jego zawodnikiem".

MJ: "Przed meczem to nie był właściwy czas na zadawanie pytań. Ja przygotowywałem się do gry, a wszyscy pytali się mnie o to co będzie za tydzień, pod koniec sezonu, czy w przyszłym roku. A to był czas, by żyć tą chwilą. Gdy wszedłem na boisko, zacząłem cieszyć się tym, co jest teraz".

MJ: "Ile razy będziecie mnie pytać o to samo? No dobrze, powiem jeszcze raz: Jeśli Phil nie będzie w Chicago, to ja nie gram".

MJ: "Nigdzie".

MJ: "Oczywiście, bez wątpienia. Myślę, że w tej chwili jestem u szczytu swojej kariery. Oprócz kwestii fizycznej, umiejętności jest jeszcze sprawa odporności psychicznej, twardości, cierpliwości; doświadczenie. Wszystko to, co przeszedłem dawniej, wzbogaca mnie teraz. Oczywiście, że teraz jestem lepszy niż pięć, czy dziesięć lat temu".

MJ: "Moja gra rozwijała się i dziś jestem już nie tylko graczem, który potrafi wbijać spektakularne wsady, czy robić inne sztuczki. Za tym, co błyskotliwe, idzie też duża wszechstronność w grze, ruch z piłką, ustawienia. Nie chcę być zawodnikiem jednowymiarowym, który na przykład tylko lata w powietrzu. Myślę, że właśnie teraz mogę uczciwie powiedzieć sobie, że jestem graczem kompletnym, robię wiele rzeczy. Teraz jestem najlepszy w swojej karierze i składają się na to nie tylko wsady, czy zawisanie w powietrzu, lecz także rzuty nietypowe, rzuty tradycyjne z miejsca, z wyskoku, powroty pod własny kosz, gra obronna, podawanie, wszystkie te elementy, które tworzą porządnego koszykarza". "Kiedy wstępowałem do NBA miałem świetną kondycję i wiele umiejętności technicznych. Wszyscy zauważali wtedy właśnie ten widowiskowy styl gry, ale w miarę, jak nabierałem dojrzałości, coraz wyraźniejsze stało się to wszechstronne, solidne tło. Tak samo będzie z Kobe i z innymi młodymi i zdolnymi koszykarzami. Kiedy zaczyna się grę w NBA, bardzo dobrze jest mieć w zanadrzu jakieś efektowne zagrywki, bo to zwraca uwagę i pomaga się wcześnie wybić, ale później dobrze opanowane podstawy, dobrze opanowane wszystkie tradycyjne elementy gry pozwalają się utrzymywać długo na bardzo wysokim poziomie. Dzięki temu jestem dzisiaj koszykarzem wszechstronnym i pełnym, ale nie tylko cyrkowcem, który ma już trzydzieści parę lat, a wciąż tylko lata nad koszem jak dzieciak".

MJ: "Na pewno tak, bardzo lubię grać w tym miejscu, w tej hali. Zawsze przyjeżdżam tu z przyjemnością".

MJ: "Rik jest dobrym przykładem tego, jak Larry Bird szkoli swoich graczy. To ciekawa rzecz, bo Rik zaczął grać w sposób przypominający to, co kiedyś robił sam Larry. Ale w ogóle widziałem wokół siebie sporo dobrej gry i niejedno fascynujące zagranie. Kobe miał w tym spory udział, parę efektownych rzeczy zrobił też Eddie Jones. Było na co popatrzeć, i to w wykonaniu wielu z nas. Moim zdaniem mecz był taki, że powinien się podobać fanom. To było to, o co im chodzi. Publiczność chce oglądać cyrkowe sztuczki, ale przecież widzieć także dobrą, solidną i skuteczną grę".

MJ: "Nie wiem. Poczekamy i przekonamy się. Ludzie pewnie nie wierzą, bo nie chcą, żeby to się stało. Ale przecież dzień, w którym odejdę, musi  prędzej czy później nadejść. Wierzę, że kiedy to zrobię, wszyscy jednak się z tym pogodzą. Nie chcą, by odchodził zawodnik, który zdobywa prawie trzydzieści punktów na mecz i ja to rozumiem. Ale, czy woleliby, gdybym wycofał się za późno, gdy będę już słaby i ogrywany przez wszystkich? O nie. Zawsze zapowiadałem, że nie zejdę z boiska jako nic nie warty, stary gruchot. Zejdę w chwili, gdy będę wiedział, że jeszcze na wiele mnie stać. Ludzie muszą mnie zrozumieć".

MJ: "Nie, raczej nie. Chciałem raczej zagrać wśród przyjaciół, dla przyjemności. Trzy dni poprzedzające mecz spędziłem w łóżku, z gorączką. Nie czułem się dobrze i nie miałem zamiaru przejmować się oczekiwaniami. Nie wymagałem sam od siebie zdobycia tytułu MVP, martwiłem się raczej o to, czy w ogóle będę miał siłę grać. Zależało mi na tym. Gdy już wiedziałem, że zagram, odezwała się ambicja, by nie pozwolić się zdominować Kobemu. Przecież to było jasne, że nie jestem w pełni sił, a że on zagra na sto procent. Miałem jednak nadzieję, że jakoś sobie poradzę i cieszę się, że jeszcze mu się nie dałem".